basitliğin unutulan hakikati.

basit bir gerçeği anlayamıyorsun: sen basitsin. dünyaya geldiğinde bir ismin yoktu. saf bir varoluştun. karnında düğümlenmeler olmaz, içsel çaresizlikler yaşamaz, kayıp hissine kapılmazdın. değersiz, yetersiz, suçlu hissetmezdin. ama işin garibi, bu varoluşun kendisi bile tamamen bir tesadüftü. trilyonlarca olasılık içinden, evrenin kör bir döngüsü sayesinde oluşmuş bir hayat kıvılcımısın. anne ve babanın genetik kombinasyonlarının bir sonucu olarak, milyarlarca hücreden sadece biri doğru zamanda birleşti ve sen oldun. o anda, bir kimliğin yoktu. bir anlamın yoktu. sadece tesadüfen meydana gelmiş, biyolojik bir süreçtin. büyüdün ve basitlik kayboldu. şimdi ismin için yaşıyor gibisin. sana verilmiş 5-10 harflik bir isim için parçalıyorusun sanki kendini. kaygılar yakını bırakmıyor. içsel huzursuzluklarla boğuşup duruyorsun. karnın düğümleniyor, nefesin kesiliyor. kazandığını sandığın bazı şeyleri kaybetme korkusu sarıyor bünyeni. ancak şunu unutuyorsun: her şey tamamen rastgeleydi. doğanın kör tesadüfüydün, öyle olmaya da devam ediyorsun. basit bir gerçeği anlamak zorundasın: basitsin sen. saf bir varoluşsun. ismin yok. cismin sürekli değişiyor. kimliğin yok. benliğin yok. biyolojik bir tesadüfün üzerine inşa edilmiş bütün o anlamlar birer yanılsama. sen bir hikâye değil, bir oluş halisin. anlam yükleme çabasını bıraktığında, o saf varoluşunla yeniden temas edebilirsin. tıpkı ilk anda olduğu gibi, tesadüfi, basit ve saf.